گفتمش ای پری که را مانی؟
گفت : بخت رمیده را مانَم...

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات..
و از این غربت تلخ...
که به اجبار به پایم بستند....
می گریزم از شب..
می گریزم از عشق..
و تو ای پاک ترین خاطره ها....
همه جا در پی تو می گردم...

نه راحت از فلک جویم نه دولت از خدا خواهم
و گر پرسی چه می خواهی؟ ترا خواهم ترا خواهم
نمی خواهم که با سردی چو گل خندم ز بی دردی
من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم

ز شادی ها گریزم در پنـــــــاه نامرادی ها
به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم
چنان با جان من ای غم در آمیزی که پنداری
تو از عالم مرا خواهی من از عالم ترا خواهم